Boz Scaggs

Boz Scaggs is onder andere bandlid van de Steve Miller Band, maar kiest in de jaren zeventig zijn eigen weg. Gaat als soloartiest verder en scoort hits met o.a. 'What can I say' en 'Lido Shuffle'. Zijn begeleidingsband aan het eind van de jaren zeventig vormt later de groep Toto.

Boz Scaggs - William Royce Scaggs - waagde eind jaren '50, op vijftienjarige leeftijd zijn eerste stappen in de muziek. Zijn middelbareschoolvriend Steve Miller vroeg hem of hij het leuk zou vinden om in zijn toenmalige band te komen zingen. Hij stemt toe en is vanaf dat moment de zanger van de Ardells, met als thuisbasis Wisconsin.

Dit duurt niet lang. Hij keert in 1963 terug naar Texas, waar het tweetal elkaar heeft leren kennen, en vormt daar de band The Wigs. De band vertrekt het daaropvolgende jaar naar Europa, maar daar besluiten ze een einde te maken aan de samenwerking. Boz blijft en neemt in Noorwegen zijn eerste soloalbum op.

Bij zijn terugkeer in Amerika sluit hij zich weer aan bij Steve Miller, die inmiddels z'n eigen band is begonnen; The Steve Miller Band. Hij werkt mee aan twee albums, Children Of The Future en Sailor, maar zijn bijdrage aan beide albums valt in het niet bij die van Miller.

Boz Scaggs brengt in 1969 de ommekeer. Op dit soloalbum zijn goed de country, soul en blues invloeden te horen, waar hij door geïnspireerd is. Dit komt op zijn daarop volgende album Moments nog sterker naar voren in nummers als 'Long Gone' en 'Near You'.

Gedurende de volgende jaren schippert hij een beetje tussen de verschillende stijlen. Daardoor verschilt het geluid van de albums die hij in deze periode uitgeeft nogal. Ook ruilt hij tijdens de opnames zijn band in voor studiomuzikanten.

Met het album Silk Degrees weet hij de juiste combinatie te vinden tussen de door hem gebruikte muziekstijlen. Het album wordt, mede door de de twee hits 'Lido Shuffle' en 'Lowdown', een van de meest succesvolle albums uit de jaren zeventig. De studioband die hem begeleidt, groeit later uit tot de band Toto.

Met als streven om Silk Degrees te overtreffen, houdt Boz zich tijdens de jaren tachtig bezig, maar zonder succes. De twee albums na Silk Degrees worden nog wel allebei platina, maar kunnen niet tippen aan die kwaliteit. Bovendien schrijft Boz naar mate de jaren volgen steeds minder nummers zelf.

Uiteindelijk sluit hij zich in 1991 nog aan bij New York Rock And Soul Review, met Michael McDonald. Ze brengen een album uit, waarop hij het nummer 'Drowning In A Sea Of Love' zingt.

Hier vloeit een nieuw platencontract uit voort en in 1994 en 1997 brengt hij de albums Some Change en het R&B album Come On Home uit.

Een muziekstijl die hij tot dan toe nog niet uitdrukkelijk aan bod had laten komen - de Jazz - volgt in 2003 op het album But Beautiful - Jazzstandards Volume I.